घटनाले छाप छोड्छ (Short Story)

समय सबैभन्दा बलवान हुन्छ । हो यसले गहिरो आघातलाई पनि धमिलो यादमा बदल्न सक्छ भन्ने यथार्थ मेरो जीवनमा पनि घटित भएको छ। मेरो उमेरले म पैसठ्ठी भईसकेको छु। तर मेरो जीवनको चालिसेमा एउटा विचित्रको घटना घटेको थियो। त्यो बेला म दुई छोरी र एक छोराको पिता भई सकेको थिए। मेरो परिवार मेरो संसार थियो। मेरी पत्नी सुन्दर सुशील अनि काँधमा काँध मिलाएर साथ दिने खालकी थिईन र अझै छिन् पनि। म त्यो बेला सरकारी जागिरे थिए। बच्चा साना हुने बेलासम्म हामी संगै देशको कुना कुनामा पुगेका थियौं। बच्चाहरु त्यही ठाउँको स्कुलमा पढ्दै ठुला हुँदै थिए। मैले तीस बर्षमा विहे गरेको हुँदा बच्चाहरु म चालिस हुँदासम्म पनि सानै लाग्थिए। हाम्रो दिनचर्चा यस्तै खुसी खुसी बित्दै गई राखेको थियो। काठमाडौँमा घर किन्ने र केटा केटीलाई त्यही पढाउने विचारगरि हामीले गाउँको ठुलो जग्गा बेचेका थियौं। जग्गा बेचेको केही समयमा नै साथीहरुको सहयोगले काठमाडौँमा एउटा बाह्र आनामा फैलिएको बनिबनाऊ दुई तल्ले घर किनेका थियौं। यही समयमा केटा केटीहरु पनि अन्तिम परीक्षा दिएर परीक्षाफल कुर्दै थिए। ठुली छोरी यसबेला चारमा जानेवाली थिई भने अर्की छोरी दुईमा अनि सानो छोरो एकमा जानेवाला थियो। केटा केटीलाई काठमाडौँ पढाउने भन्ने हाम्रो सल्लाहले घर किनेपछि मुर्तरुप लिएको थियो। केटा केटीहरुको परीक्षाफल प्रकाशित हुनु अगावै हामी काठमाडौँमा आएर सबै व्यवस्था मिलाएका थियौं। केटा केटीलाई कुन स्कुलमा पढाउने भन्ने पनि निधो गरिसकेको थियौं। मैले सबै व्यवस्था मिलाएर आफ्नो परिवारलाई छाडी महेन्द्र नगर फर्किएको थिए। मेरो त्यति बेलाको दरबन्दी महेन्द्र नगरमा थियो। मैले आफ्नी पत्नीलाई चाडै नै काठमाडौँमा सरुवा मिलाउछु भनी आश्वासन पनि दिएको थिए। तर त्यति बेलासम्म मैले कहीं कसैलाई भनसुन गरेको भने थिएन। भनसुन नगरी यहाँ केही हुँदैन भन्ने थाहा त राम्रैसंग थियो। तर बिडम्बना मलाई भनसुन गर्नु जति दुख केही लाग्दैन थियो। म जहाँ छु त्यही रमाउथिए। म महेद्र नगर फर्किएको पनि तीन महिना भन्दा बढी भईसकेको थियो। यहाँ आएबाट एकपटक पनि काठमाडौँ जान पाएको थिएन। मैले मेहनतले मिलिजुली काम गर्ने भएकोले सबैले मलाई मन पराउथिए। म तहको हिसाबले हाम्रो अफिसमा हाकिम भन्दा तेस्रो मर्यादाक्रममा थिए। हाम्रो हाकिम निला मेडम हुनुहुन्थियो। वहाँ असलको नमुना नै हुनुहुन्थियो। तर मेडम भन्दा एक तह तलको सहकर्मीले वहाँसंग सधै अनेक कुरामा विवाद निकाली रहन्थियो । मेडमले गरेको कुनै काम पनि उसले सजिलै सहमति गर्दैन थियो। मेडमको बारेमा चाहिने नचाहिने कुरा माथि विभागमा चुक्ली लगाएर वाक्कदिक्क पारेको थियो। मेडमले उसलाई नसोधी कति काम मबाट लिने गर्नु हुन्थियो। मैले वहाँको समस्या बुझेर त्यो मेरो काम नभए पनि गरिदिएको हुन्थिए। तर यो मान्छेले के के गरेर मैले गरिदिएको कामको पत्तो पाएकै हुन्थियो। ऊ सुरु सुरुमा मसंग मिल्ने गर्थियो तर बिस्तारै म पनि उसको तारो हुन लागेको थिए। मलाई पनि विभागबाट फोन आउन सुरु गरेको थियो। आलोक जी तपाईको काममा असन्तोष जनाउनेहरु छन् है बच्नु भनेर। मेरो विभागमा राम्रो सम्बन्ध भएकोले साथीहरुले सतर्क गराउने गर्दथिए। यो हाम्रो महेन्द्र नगर अफिसको सेकेन्ड मेनको मन्त्रालयमा आफ्नै कोही राम्रो तहमा रहेछ। त्यसैले उसको फुर्ति अर्कै थियो। र यति विधि सबैलाई सताउने गर्दथियो । त्यसले मेडमलाई आँखा फुटी रुचाउदैन थियो। मेडमको कतिपय काम मैले गर्दिन थाले पछि म पनि उसको दुश्मनको सुचीमा परेको थिए। मैले के पो गर्ला र जाबोले भनेको त यस्तो घटिया काम गर्यो जुन सपनामा पनि सोच्न सकिदैन थियो। उसले मेडम र मेरो बिचमा सम्बन्ध छ भनी यहाँ महेन्द्र नगर अफिसमा मात्र होइन कि काठमाडौँ विभागसम्म हल्ला पुर्याई दिएको थियो। यो कुरा मैले साथीहरुबाट थाहा पाएको थिए । मलाई डर लागेर यो कुरा मैले मेरो पत्नीलाई खुदै बताई केही होइन है भनी विश्वास दिलाएको थिए। त्यही पनि उसलाई तनाव भएको फोनमा महसुस गरेको थिए। मेडम बिचरा दिक्क हुनु भएको थियो। वहाँ बिस्तारै मसंग बोल्न पनि छाडी दिनु भएको थियो। मेरो तथा मेडमको कुनै गल्ती नै नभईकन पनि हामी सबै तनावमा परेका थियौं। मेडमको श्रीमान त्यो बेला पी एच डीको लागि अमेरिकामा हुनुहुन्थियो। वहाँले कसरी यो कुराबाट पार पाउनु भयो थाहा भएन । तर हो यस्ता खालका मुल्याहा मान्छेले सबैलाई पिरोल्ने गर्दछन्। धन्न मेरो र मेडमको घर बिग्रिएको थियो। यस्ता मान्छेसंग बच्न ठिक हो कि कडा जवाब दिन ठिक हो त्यो बहसको बिषय हुन सक्छ। तर म बच्न तिर लागेको थिए। बचेको थिए। आजसम्म पनि यो कुराको स्मरण बेलाबेलामा हुन्छ। घाउ निको भए पनि खत छोड्छ भनेको सायद यही होला।

समाप्त।

Feel Free to Share

CopyRight: Raju Subedi